Qədim Yunanlarda teatr tamaşaları yalnız kişi aktyorlarla oynanırdı.

Qədim Yunanıstan cəmiyyətində qadınların ictimai həyatda iştirakı məhdud idi və onlar səhnəyə çıxmaq hüququna malik deyildilər. Bu səbəbdən teatr tamaşalarında həm kişi, həm də qadın obrazlarını kişi aktyorlar canlandırırdı. Aktyorlar müxtəlif maskalardan istifadə edərək fərqli obrazlara girir, səs tonlarını və bədən hərəkətlərini dəyişərək personajları fərqləndirirdilər.

Teatr tamaşaları əsasən dini mərasimlərlə bağlı idi və xüsusilə Dionis tanrısına həsr olunmuş festivallar çərçivəsində təşkil edilirdi. Bu tamaşalarda həm faciə, həm də komediya janrları inkişaf etmişdi və dramaturqlar insan taleyi, əxlaq, güc və ilahi ədalət kimi mövzuları səhnəyə gətirirdilər.

Qədim yunan teatrının inkişafında Sofokl, Evripid və Aysxil kimi dramaturqlar mühüm rol oynayıb. Onların əsərləri bu gün də dünya teatrının əsasını təşkil edən klassik nümunələr hesab olunur.

Bu ənənə yalnız sosial məhdudiyyətlərin nəticəsi deyil, həm də teatrın texniki xüsusiyyətləri ilə bağlı idi. Maskalar və kostyumlar vasitəsilə bir aktyor bir neçə rolu ifa edə bilir və bu da səhnə quruluşunu daha çevik edirdi.

Qədim Yunan teatrında yalnız kişi aktyorların çıxış etməsi həmin dövrün sosial qaydalarının və teatr estetikasının birləşməsindən yaranan xüsusi bir ənənə kimi tarixdə yer alıb.