Bəzən tarix elə insan taleləri yaradır ki, onlar bir roman qədər maraqlı, bir ömür qədər mənalı olur. Bu talelərin qəhrəmanları isə milliyyətindən, dilindən, mənsub olduğu ölkədən asılı olmayaraq insanlıq, mərdlik və sədaqət kimi ali dəyərlərin daşıyıcısına çevrilirlər.

     Bu gün sizə təqdim etdiyimiz insan da belə talelərdən birinin sahibidir.Onun adı Nəsrətullahdır.Nəsrətullah Nəcəfi. Otuz ildən artıqdır ki, Azərbaycanda yaşayır. Bu torpağın çörəyini yeyir, suyunu içir, sevincinə sevinir, dərdinə yanır. Amma onun Azərbaycana gəlişi adi bir həyat yolunun başlanğıcı olmayıb. O, bu ölkəyə iş axtarmağa, qazanc dalınca gəlməyib. Nəsrətullah 1992-ci ildə ölkəmizin ən ağır günlərində Qarabağ uğrunda döyüşmək üçün könüllü olaraq Əfqanıstandan Azərbaycana gəlib.

     Müharibənin alovlandığı, kəndlərin yandığı, şəhərlərin atəş altında qaldığı günlər idi. Ermənilər Rusiyanın köməyi ilə böyük təcavüzkarlıq siyasəti aparır, torpaqları, kəndləri zəbt edir, yandırır, insanları  öz doğma ev-eşiyindən, tarixi ata- baba yurdundan  didərgin salır, qaçqın həyatı yaşamağa məhkum edirdilər. Yenicə müstəqillik qazanmış Azərbaycan öz varlığı uğrunda, torpaqlarımızın bütövlüyü uğrunda gərgin mübarizə aparır,  erməni- rus işğalçılarına qarşı qəhrəmanlıqla döyüşürdü.. Məhz belə bir vaxtda Nəsrətullah dostları Həsən, Əkbər, Əşrəf, ustad Muxem ( karate ustası) və digər yoldaşları ilə birlikdə Azərbaycana üz tutdu. Onları bura gətirən nə sərvət arzusu idi, nə də şöhrət. Onları gətirən ədalət hissi, qardaşlıq duyğusu və haqqın yanında dayanmaq istəyi idi.

     Nəsrətullah müxtəlif döyüş bölgələrində vuruşdu. Ağdam istiqamətində, ön xətt mövqelərində, ən təhlükəli nöqtələrdə Azərbaycan döyüşçüləri ilə çiyin-çiyinə dayandılar. Həmin günlərdən danışarkən Nəsrətullah bu torpağın müdafiəçilərini öz silahdaşları, öz qardaşları adlandırırdı.Bir dəfə  bölmə komandiri  İsak onu yanına çağırıb demişdi: “ Sən döyüşəndə bir az ehtiyatlı ol. Özünü qorumağa çalış,  vuruşanda gözünə heç nə görünmür”. Onda Nəsrətullah ötkəm halda demişdi: “ Yoldaş komandir, biz Əfqanıstandan bura ölümdən qorunmaq üçün yox, döyüşmək üçün gəlmişik. Ölüm haqdır, vaxtı gələndə hamımız gedəcəyik. Amma  haqq- ədalət uğrunda, torpaq uğrunda vuruşub ölmək daha şərəflidir”

     Nəsrətullah Nəcəfinin  döyüş yolu ən çox Füzuli rayonu ilə bağlıdır. Füzuli torpağı Nəsrətullahın yaddaşında həm müharibənin ağrılarını, həm də həyatının ən gözəl xatirələrini yaşadır. O, bir müddət Əhmədbəyli kəndində olub. Burada yerli sakinlərlə yaxından ünsiyyət qurub, onların qonaqpərvərliyini, mərdliyini görüb. Məhz burada onun taleyini dəyişən hadisə baş verib. Bir gün Kurqan kəndindən Əhmədbəyliyə - bacısıgilə qonaq gəlmiş Qətibəni görür. O, dərin bir məhəbbətlə Qətibəyə vurulur. Sərhəd bilməyən məhəbbət sonsuz bir sevgiyə çevrilib Nəsrətullahın bütün varlığını bürüyür. Sanki dünyaya onun gözləri ilə baxır. Müharibənin ağır günləri, mərmi səsləri, təhlükəli şərait belə dərin bir sevgiyə mane ola bilmir. İki gənc bir-birinə möhkəm bağlanır.

      Beləliklə, Nəsrətullahın taleyi Azərbaycanla birdəfəlik birləşir.  O, bundan sonra Azərbaycana öz doğma vətəni, öz doğma torpağı kimi  baxır. Qətibəni sevdiyi kimi Azərbaycana da dərin ülfət bağlayır. O, indi daha ürəklə döyüşür, əsl cəsarət və qəhrəmanlıq nümunəsi göstərirdi.

      Qarabağın strateji yüksəklikləri uğrunda gedən döyüşlərdə, o cümlədən Qaracuğ istiqamətində baş verən şiddətli qarşıdurmalarda, ölüm- dirim mübarizəsində Nəsrətullah xüsusilə fəallıq göstərir. Hər iki tərəfin ciddi itkilər verdiyi həmin döyüşlərdə o, sağ qolundan  yaralanır və onu ağır vəziyyətdə hospitala çatdırılar.

     Həkimlər onun uzun müddət müalicə almalı olduğunu bildirirlər. Hətta döyüş bölgəsinə qayıtmasının təhlükəli olduğunu, hərbi xidmət üçün yararsız sayıldığını bildirirlər.Lakin Nəsrətullahın cavabı qısa və qəti olur:

     -Mən Azərbaycana istirahət etməyə yox, döyüşməyə gəlmişəm. Düşmənləri məhv etmək və gəldikləri yerə qədər qovmaq bizim müqddəs borcumuzdur. Məni Azərbaycana bağlayan qüvvə hər şeyə qadirdir.

      Bu sözlər sadəcə bir cümlə deyil, Nəsrətullah Nəcəfinin  xarakterinin, əqidəsinin və Azərbaycana  olan sonsuz sevgisinin aydın ifadəsi idi.

     Müalicəsini başa vurduqdan sonra Nəsrətullah yenidən cəbhəyə, ən qaynar nöqtəyə qayıdır və silahdaşlarının yanında yer alır. Dostları onu sağ-salamat görüb çox sevinirlər. Ustad Muxem Nərətullahı qucaqlayıb deyir:

     -Biz səni vətənimiz qədər çox sevirik. Səni görəndə elə bildik ki, Əfqanıstandayıq.

     -Bəs Azərbaycan? – deyə Nəsrətullah təəccüblə dostuna baxdı. -  Bəs Azərbaycan haradır?

     Usta  Muxem əvvəlcə dostunun sözlərini başa düşmədi. Sonra onu qucaqlayıb gülə- gülə dedi:

     -Bağışla, dostum, belə görürəm, deyəsən biz də tezliklə sənin yolunu gedəcəyik. Bax, onda birinci Azərbaycanın adını çəkmək bizim borcumuz olacaq.

      Hamı gülüşdü. Əşrəf  doyüş dostlarının arasından irəli çıxıb əlini dostunun çiyninə qoydu. Hamının eşidə biləcəyi bir səslə hündürdən dedi:

     -Azərbaycanda yaxşı bir məsəl var, biri- birindən soruşanda ki, “ Haralısan?”, deyir “ Hələ evlənməmişəm”. Fikirləşəndə bu, həqiqətən də belədir. Mən Nəsrətullahı çox gözəl başa düşürəm. Sevgi böyük qüvvədir. Onun milliyəti, dini, sərhəddi yoxdur.

  Nəsrətullah  sağ əlində avtomat hər iki dostunu qucaqladı:

-Bilirsiniz, dostlar, - dedi. – Sevginin bu qədər fövqəlgücə malik olduğunu bilmirdim. Adam ürəkdən vurulanda, necə deyərlər,  dünya  gözündə dəyişir, mənalaşır. Sizə də belə təmiz, pak, ilahi  bir sevgi arzulayıram...

     Nəsrətullah sözün həqiqi mənasında peşəkar döyüşçülər kimi vuruşurdu. Hətta onun bu cəsarəti düşmənləri də heyrətləndirirdi. Xaricdən gətirilmiş “ Belıy lifçik” adlanan snayperçi qızlar da Nəsrətullahın güllədən necə yayındığına,cəsarətinə, bacarığına və peşəkarlığına təəccüblənirdilər. Bir dəfə  qrup komandiri İsak maraqla ondan soruşmuşdu:

   - Yəni sən doğrudan ölümdən qorxmursan?

   Onda Nəsrətullah gülə- gülə cavab vermişdi:

    -  Sizdə yaxşı bir məsəl var: “ Qorxan gözə çöp düşər”.- Sonra da əlavə etmişdi.- Bilirsiniz necədir, yaxşı olar ki, siz bu sualı mənim yaşımda olan Ermənistandan gəlib Qarabağ torpaqlarında vuruşan döyüşçülərindən soruşun. Onlar daha düzünü deyərlər...

     Nəsrətullah iki il Qarabağda döyüşəndən sonra, yəni 1994 – cü ilin mayında  atəşkəsin tam təmin edilməsi və  hərbi əməliyyatların dayandırılması barədə saziş elan olundu. Artıq o qanlı- qadalı illərdən uzum müddət keçib, müharibənin qara tüstüsü çəkilib, həyat öz axarına dönüb. Nəsrətullah isə Azərbaycanı tərk etməyib. Qətibə  Yunis qızı ilə ailə həyatı qurub burada yaşayır və  işləyir. Bu gün onun iki övladı var: bir oğlu və bir qızı. Oğlu Məhəmməd evlidir, qızı Nazilə xanım isə nişanlıdır. Nəsrətullah indi Azərbaycan vətəndaşıdır. Artıq o, yalnız Azərbaycanda yaşayan bir əfqan deyil. O, Azərbaycan ailəsinin başçısı, Azərbaycan övladlarının atası, Azərbaycan nəvələrinin babasıdır.

     Bəlkə də Nəsrətullahın həyat hekayəsinin ən təsirli tərəfi elə budur. O, Azərbaycana döyüşçü kimi gəldi, amma burada özünə Vətən tapdı. Bu torpağın ağrısını da, sevincini də öz taleyinin ayrılmaz hissəsinə çevirdi.

     Belə insanlar xalqlar arasında görünməz körpülər yaradırlar. Onlar sübut edirlər ki, qardaşlıq qanla deyil, ürəklə ölçülür. Vətən sevgisi isə bəzən insanın doğulduğu torpaqlardan daha uzaqlarda yaranır. Məhz bu müqəddəs sevgidir ki, onun yaratdığı  insani və mənəvi dəyərlər sayəsində  Nəsrətullah işlədiyi şirkətdə insanların hörmətini qazanmış, öz halal zəhməti, bacarığı, fədakarlığı və əməksevərliyi ilə onların qəlbində xoş duyğular oyatmışdır.Valeh, Elnur, İntiqam və adlarını bilmədiyim digər  əməkdaşlar mənən zəngin, dostluğu qiymətləndirməyi, münasibət qurmağı bacaran  gözəl insanlardır. Həyat elə gətirdi ki, Nəsrətullah Nəcəfini və bu gözəl insanları tanımaq və onlarla yaxından tanış olmaq qismətimə düşdü.. Bu tanışlıqdan  məmnun oldum. Çox qəribədir ki, nə qədər işə tez getsəm və nə qədər işdən gec çıxsam da onları hər zaman  iş başında görürdüm. Məni ən çox duyğuilandıran və böyük məmnunluq hissləri yaradan isə Sinan bəy kimi yüksək  dəyərlər və mədəniyyat sahibi olan bir insanın onlara rəhbərlik etməsidir. Hamısına  möhkəm cansağlığı və  möhtəşəm uğurlar arzulayıram.

     Nəsrətullahın ömür yolu məhz belə bir həyatın, belə bir sədaqətin və belə bir insanlıq nümunəsinin təcəssümüdür.

                                                                                        Nizami  TƏHMƏZOV.